شمارهٔ ۳۴۷
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عشق و درد جدایی سخن می‌گوید. او از شور و شوق درونی‌اش می‌نویسد که به مانند نغمه‌ای غمگین به گوش می‌رسد. دلش پر از غم و آتش عشق است و در عین حال به زیبایی‌های عشق هم اشاره می‌کند. همچنین، او به سرگشتگی و گرفتاری‌های ناشی از عشق اشاره کرده و در نهایت بیان می‌کند که این عشق او را به حالتی عارفانه و قدسی رسانده است. شاعر به ارتباط روحی و عمیقش با معشوق و اثرات آن بر زندگی‌اش نیز اشاره دارد.
لبی از زمزمه عشق، خروشان دارمگرم آه سحرم، سینه جوشان دارم
هوش مصنوعی: من از شور و شوق عشق، لبانی پر از نجوا دارم و در سحرگاهان، آغوشم پر از آرزو و احساسات قوی است.
غرضم نغمه دردست چو بلبل به وصالگل در آغوش و لب از ناله خروشان دارم
هوش مصنوعی: من به خاطر عشق و آرزویم به وصال معشوق، مانند بلبل که در آغوش گل نشسته، در دل نالهای از احساسات و دردها دارم.
مایه گریه ز ریش دل و داغ جگرستچشم ازان بر ره خونابه‌فروشان دارم
هوش مصنوعی: چشمهایم پر از اشک و درد دل و زخم جگر است و من به خاطر این غمها و دلشکستگیها، همواره بر افرادی که به دنبال زخمزدن و ستم به دیگران هستند، نظارت دارم.
صحبت اهل ورع، گرد ملال انگیزدسر همدوشی میخانه‌بدوشان دارم
هوش مصنوعی: کلام افرادی که پرهیزگار هستند، باعث میشود که شور و شوق من کاهش یابد؛ من در جمع بندگان میخانه، احساس نزدیکی و همنشینی میکنم.
من گرفتار گرفتاری عشقم قدسیحلقه در گوش دل از حلقه‌بگوشان دارم
هوش مصنوعی: من به خاطر عشق گرفتار شدهام و مثل حلقهای که در گوش شیپور قرار دارد، گوش به زنگ دل خودم هستم.