شمارهٔ ۳۵۱ - قدسی مشهدی

شب که بی روی تو از اشک دمادم سوختیمسوختیم افزون ز هر شمعی، اگر کم سوختیم

ما اسیران محبت، شام غم، چون تار شمعسر برون کردیم از یک جیب و با هم سوختیم

آب چشم من شب هجران کم از آتش نبودتا به نقش پا، چو شمع از چشم پر نم سوختیم

ما و دل در عاشقی با هم نگشتیم آشناپیش هم بودیم و بر تنهایی هم سوختیم