شمارهٔ ۳۵۴
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از احساسات عمیق خود سخن می‌گوید. او با اشتیاق و درد به سمت افرادی می‌رود که دچار پریشانی و درد عشق هستند. در مسیر خود، همواره با زخم‌ها و رنج‌هایی مواجه است و به همین دلیل از آسودگی دوری می‌کند. او در حالی که در طلب بخشش است، به سمت کسانی که به اعتقادات و باورهای مذهبی پایبندند، می‌شتابد. شاعر ضمن اشاره به نام نیک خود، به جمع کسانی که در جستجوی معنویت و نزدیکی به خدا هستند، نزدیک می‌شود و از آن‌ها درس می‌آموزد.
داغ سودایم، به سوی سینه‌ریشان می‌رومدرد عشقم، رو به دلهای پریشان می‌روم
هوش مصنوعی: من از عشق و آرزوهایم به سوی کسانی که دلشان شکسته است می‌روم و از درد عشقم به سمت دلهای درهمشکسته حرکت میکنم.
رام عشقم، کی ز زیر تیغ قاتل می‌جهم؟زخم جویم، سوی زهرآلوده‌نیشان می‌روم
هوش مصنوعی: عشق من مانند یک آرامش است که نمیدانم چه زمانی از زیر تیغ یک قاتل بیرون میآیم. با زخمهایی که دارم، به سمت نیشهای زهرآلود می‌روم.
می‌گریزم پا تهی، از صحبت آسودگاندرد و غم هرجا که باشد، رو به ایشان می‌روم
هوش مصنوعی: من بدون هیچگونه توشهای از درد و غم کسانی که آرام و آسودهاند دور میشوم و هرجا که باشند، به سمت آن‌ها می‌روم.
بانگ استغفار بر لب، دل به ساغر می‌دهمسبحه بر کف، جانب زنارکیشان می‌روم
هوش مصنوعی: خود را آماده توبه کردهام و در کنار آن دلم را به نوشیدنی سرگرم میکنم. در حالی که تسبیح در دست دارم، به سمت کسانی می‌روم که به ظواهر و ظلمات وابستهاند.
بر میان زنار دارم، گرچه نامم قدسی استخویش پاکان و برهمن سوی خویشان می‌روم
هوش مصنوعی: من در میان زنجیری هستم، هرچند که نامم مقدس است، به جهت پاکان و بندگان خدا، به سوی نزدیکان خود می‌روم.