شمارهٔ ۳۵۵
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق شاعر درباره اندوه و گریه می‌پردازد. او خود را مانند یک غنچه توصیف می‌کند که در شکفتن پنهان و در غم و اندوه است. شاعر در هر مکان که تنگدلی می‌بیند، مانند ابر گریه می‌کند. زندگی او پر از گریه شده و تا آخرین نفس به این کار ادامه می‌دهد. او از ابر می‌خواهد که آب صورت خود را دور نکند، زیرا او تا حد امکان مانند باران گریه کرده است. نهایتاً، او تأکید می‌کند که هرگز از گریه روی برنگردانده و با وجود اندوه، لبخندی شاداب دارد.
دایم چو غنچه سر به گریبان گریستمپیدا شکفته بود و پنهان گریستم
هوش مصنوعی: همیشه مانند غنچهای که سرش را در چادر خود پنهان کرده، گریه کردم. در حالی که درونم شکفته و شاداب بود، اما ظاهراً این ناراحتی را پنهان کرده بودم.
هرجا چو غنچه تنگدلی چند یافتمرفتم چو ابر و بر سر ایشان گریستم
هوش مصنوعی: هرجا که دیدم دلهایی پر از غم و اندوه به مانند غنچههای بسته، چنانکه ابرها بر سرشان میبارند، من نیز به آنها نزدیک شدم و برایشان گریستم.
چون شمع، زندگانی من صرف گریه شدتا آخرین نفس، ز تف جان گریستم
هوش مصنوعی: زندگی من مانند شمعی است که در اثر گریه و اندوه سوخته و تمام شده است و تا آخرین نفس، از دل سوختهام اشک ریختهام.
ای ابر هرزه آب رخ خود مبر، که منچندان که ممکن است چو باران گریستم
هوش مصنوعی: ای ابر بیفایده، آب و رطوبت خود را از چهرهام دور کن، زیرا من تا جایی که ممکن است مانند باران اشک ریختم.
هرگز ز گریه روی نکردم ترش چو ابردایم چو شیشه با لب خندان گریستم
هوش مصنوعی: هرگز از گریه کردن دست نکشیدم و همیشه غمگین بودهام، اما مانند یک ابر که همیشه در حال بارش است، با دل شاد و لبخند، احساساتم را بیان کردهام.