شمارهٔ ۳۵۹
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق غم و اندوه شاعر می‌پردازد. شاعر از وضعیت خود در صبحی خوشایند سخن می‌گوید، در حالی که در دلش غم و اندوهی بزرگ وجود دارد. او بیان می‌کند که با توجه به درد و رنج‌های عاشقانه‌اش، دیگر هیچ کس نمی‌تواند بار این درد را بر دوش بکشد و به همین خاطر بر در ورودی حریم عشق خود بسته است. شاعر همچنین از درد و زخم‌های خود به عنوان بخشی از وجودش یاد می‌کند و بر این باور است که آرامش برای او عار و ننگ است. او به طور کلی بر احوال خود و دردهایش تأکید کرده و نشان می‌دهد که چگونه این دردها را به شکل عمیق‌تری در زندگی‌اش تجربه می‌کند.
ما در صبح طرب، ز آب و گل غم بسته‌ایمچون کدورت، خویش را بر شام ماتم بسته‌ایم
هوش مصنوعی: در صبح شادمانی و خوشحالی، غم و اندوهی که به وجود آمده را به گردن گرفتهایم، همانطور که کدورت و تاریکی، خود را در شب سوگواری میبینیم.
بس که آمد جای اشک از چشم ما خون جگرتهمت طوفان خون بر چشم پر نم بسته‌ایم
هوش مصنوعی: به خاطر شدت ناراحتی و اشکهایی که از چشمان ما ریخته، خون دل میخوریم و در برابر اتهامات و سختیها چارهای جز خاموشی نداریم.
در حریم درد عشق ما، کسی را بار نیستما ز رشک این در به روی هر دو عالم بسته‌ایم
هوش مصنوعی: در فضای آزار عشق ما، هیچکس اجازه ورود ندارد. ما از حسادت به این حریم، در را به روی تمام جهان بسته‌ایم.
تا نگردد یاربی در دفع درد ما بلندراه گردون را شب از آه دمادم بسته‌ایم
هوش مصنوعی: ما در طول شب تنها با آه و نالههای پیوستهامان، راه آسمان را به خاطر دردهایمان بسته‌ایم تا یارمان بیاید و ما را تسکین دهد.
ما چو قدسی مایه دردیم، راحت عار ماستبیشتر بر زخم خویش از مشک، مرهم بسته‌ایم
هوش مصنوعی: ما مانند موجودات قدسی، دردی عمیق داریم و آرامش ما در واقع زخم‌های خود ما را بیشتر آزار می‌دهد. ما خود را با مشک تسکین دادهایم، اما در واقع این درد همچنان با ماست.