شمارهٔ ۳۶۱
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف حال و هوای عاشقانه و دلدادگی پرداخته است. شاعر از انتقال عشق و احساسات خود به مکان‌های مختلف صحبت می‌کند؛ از کعبه و بتخانه گرفته تا میخانه. او نشان می‌دهد که چگونه عشق می‌تواند راه را برای درک زیبایی‌ها باز کند و همچنین از درد و اشک به عنوان نمادی از عشق سخن می‌گوید. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که احساسات عمیق او را از دیگران متمایز کرده و به نوعی ناآشنایی در روابط انسانی اشاره می‌کند.
ما رخت دل ز کعبه به بتخانه برده‌ایمچون می، ز شیشه راه به پیمانه برده‌ایم
هوش مصنوعی: ما عشق و وابستگی خود را از مکان مقدس کعبه به خانهی بتها منتقل کردهایم؛ مثل اینکه شراب را از شیشه به پیمانه میریزیم.
از عشق پی به حسن برد هرکسی و مااز نور شمع، راه به پروانه برده‌ایم
هوش مصنوعی: هر کسی با عشق به زیبایی‌ها پی میبرد، اما ما با نور شمع، راهی به سوی پروانه یافتهایم.
می‌گردد از حباب، سبکتر به روی میاین ساغر گران که به میخانه برده‌ایم
هوش مصنوعی: حباب روی شراب، سبکی خاصی به آن میبخشد و این ظرف سنگین را که به میخانه آوردهایم، به حرکت در میآورد.
از اشک خود که آبله دل بود تمامبهر کبوتران حرم، دانه برده‌ایم
هوش مصنوعی: از اشکهای خود که نشانهای از درد و رنج دل است، تمام زحمت و تلاشمان را برای تأمین خوراک کبوتران حرم کردهایم.
ناآشناتریم ز هرکس گمان بریما عرض آشنایی بیگانه برده‌ایم
هوش مصنوعی: ما از هر کس دیگری ناآشنا تر هستیم، اما تصور میکنی که ما با هم آشنا هستیم و به این بهانه رابطهای بیگانه را به نمایش گذاشتهایم.