شمارهٔ ۳۶۹
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار به بیان احساسات و تجربیات عاشقانه خود می‌پردازد. او به این نکته اشاره می‌کند که با وجود اینکه امکان دستیابی به آب حیات (نماد زندگی ابدی و خوشبختی) وجود دارد، اما او از درد و رنج عشق آگاه است. روزها برای او بدتر می‌شود و علیرغم نصیحت‌های دیگران، احساساتش در حال افزایش است. او درک می‌کند که عشق و جدایی باعث ایجاد غم در دل او شده و به نظر می‌رسد که این غم غیرقابل درمان است. در نهایت، شاعر بر این باور است که غم‌های دنیا نمی‌تواند تاثیری بر عمق غم عشق او داشته باشد و این غم او را به حالت قدسی و بالاتر می‌برد.
خضر اگر آب حیات آورد، خون دانسته‌امهرچه پیش آمد، ز بخت واژگون دانسته‌ام
هوش مصنوعی: اگر خضر آب حیات هم بیاورد، من میدانم هر چه پیش میآید، نشانهای از بخت بد است.
روز از روزم بتر شد، شوق بر شوقم فزودهرچه ناصح خواند در گوشم، فسون دانسته‌ام
هوش مصنوعی: روز به روز حال من بدتر می‌شود و شوق و اشتیاق من بیشتر می‌شود. هر چه مشاوران و نصیحتکنندگان در گوشم میگویند، من به خوبی میدانم که این حرفها چه تأثیری ندارند.
دید اندک گرمی‌ای از غیر، از من پا کشیددوست از دشمن نمی‌داند، کنون دانسته‌ام
هوش مصنوعی: دوست به خاطر کمی محبت از کسی دیگر از من فاصله گرفته است. حالا فهمیدهام که دشمن چه کسی است و چه طور باید با او برخورد کنم.
تا دماغم را سر زلفت پریشان کرده‌استعقل اگر کرده‌ست تدبیری، جنون دانسته‌ام
هوش مصنوعی: عقل اگر هم تدبیری کرده، در اثر عشق و سر زلف تو، به کلی از خود بیخود شدهام.
از دل من بهر دلهای دگر غم می‌بریاز دلم این غم نخواهد شد برون، دانسته‌ام
هوش مصنوعی: تو برای دلهای دیگر غم میفرستی، ولی من از دل خودم میدانم که این غم هرگز از درونم پاک نخواهد شد.
با غم دنیا، غم دوری ندارد نسبتیمی‌کند قدسی مرا این غم زبون، دانسته‌ام
هوش مصنوعی: غم دنیا ارتباطی با غم جدایی ندارد، چرا که این درد عمیقتر و روحانیتر است و من به خوبی این احساس را درک کردهام.