شمارهٔ ۳۷۴ - قدسی مشهدی

من صید زخم‌خورده از پا فتاده‌امرحمی، که بر سپردن جان، دل نهاده‌ام

اظهار دوستی زبانی کند چو خصمباور کنم محبتش، از بس که ساده‌ام

از یمن عشق، دیدن رویم مبارک استچون آفتاب، با همه کس رو گشاده‌ام

ساقی، دلم مقید دام کدورت استبستان ز چنگ غصه به یک جام باده‌ام

هرگز اراده‌ای نکنم آرزو، مبادمردم گمان برند که صاحب اراده‌ام

ایمان به عشق دارم و گویم حدیث عقلدر باطنم سوار و به ظاهر پیاده‌ام

قدسی نظر به خواری ظاهر مکن، که منداغم، ولیک در بغل لاله زاده‌ام