شمارهٔ ۳۷۵
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و دلتنگی است. شاعر به تصویر کشیدن احساسات عمیق خود می‌پردازد و از وابستگی‌اش به معشوق سخن می‌گوید. او می‌گوید که هرچند ممکن است معشوق از او دور شود، اما چشم از او برنمی‌دارد. در عین حال، شاعر به ناامیدی و دردهایی که تجربه می‌کند نیز اشاره می‌کند و احساس می‌کند که در جهان تنهاست و جز معشوقش هیچ‌کس دیگری را نمی‌خواهد. او از بی‌خود شدنش به خاطر جفای معشوق می‌گوید و به حسرت و رنج‌هایی که در دل دارد، اشاره می‌کند. در نهایت، او ناامیدی‌اش را از مشکلات و غم‌هایش ابراز می‌کند و به سختی‌های مسیر زندگی اشاره می‌کند.
گمان مبر که ز روی تو دیده بردارمبه روی توست مرا دیده، تا نظر دارم
هوش مصنوعی: فکر نکن که من به خاطر تو نگاه از تو برداشتهام. تا زمانی که به تو نگاه میکنم، چشمانم فقط به توست.
چو نقش پا به رهت دیده دوختم، ترسمکه بگذری تو، گر از راه دیده بردارم
هوش مصنوعی: من وقتی به راه تو نگاه میکنم و اثر پای تو را میبینم، میترسم که اگر از این راه بگذری، دیگر نتوانم تو را ببینم.
مباد در دو جهان دستگیر، هیچ‌کسمبجز تو در دو جهان گر کسی دگر دارم
هوش مصنوعی: مباد که در هیچکدام از این دو جهان به دست کسی گرفتار شوم، چون هیچ‌کس جز تو را در زندگیام نمیخواهم.
خرید بیخودی‌ام از جفای خودداریسرم چو نیست، چه پروای دردسر دارم
هوش مصنوعی: من به خاطر خودداریام از برخی چیزها، بیدلیل دچار خیالی میشوم که به من آسیب میزند. حالا که چیزی ندارم، چه اهمیتی دارد که با مشکلات روبهرو شوم؟
دگر به قتل که خنجر کشیده‌ای، که ز رشکهزار خنجر الماس در جگر دارم
هوش مصنوعی: تو به کشتن کس مشغولی، در حالی که من از حسادت و حسرت، هزار خنجر تیز و با ارزش را در دل دارم.
فریب شعله چو پروانه‌ام ز راه نبردکه آتشی چو محبت به زیر پر دارم
هوش مصنوعی: من با دیدن شعله به یاد پروانه میفتم و از جنگیدن دور میشوم؛ زیرا آتش عشق را زیر بال خود دارم.
ز شش جهت چو رهم بسته است نومیدیندانم این همه غم، از چه رهگذر دارم
هوش مصنوعی: وقتی از هر طرف به شدت ناامید شدهام، نمیدانم که این همه غم و اندوه از کجا بر من نازل شده است.