شمارهٔ ۳۸۵
هوش مصنوعی: این شعر به تمثیل و تصویرسازی از احساسات و تجربه‌های انسانی می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که با اشک‌های خود جهان را پاک کرده و دلها را از یاد طوفان نوح شسته است. عشق را مانند نوعروس توصیف می‌کند که زینت خاصی ندارد و او از نوعی راز و کفر اولیه به ایمان جدیدی رسیده است. شاعر از زخم‌های پنهان و دردهای گذشته سخن می‌گوید که با مرهمی از سادگی و آسودگی درمان شده‌اند. همچنین، او به عشق عمیق و جذب آن اشاره می‌کند و بیان می‌کند که با خون هر شب، مانند عید قربان، نماد پاکی را به نمایش گذاشته است. در واقع، این شعر تأکیدی بر پاکی، عشق، و تلاش برای فراموشی دردها و جراحات گذشته دارد.
ما جهان را رخ ز آب چشم گریان شسته‌ایملوح دلها را ز وصف نوح و طوفان شسته‌ایم
هوش مصنوعی: ما با اشک‌های جاری خود، دنیا را پاک کردهایم و دلهایمان را از یاد و ذکر نوح و طوفان پاک ساختهایم.
نوعروس عشق را گلگونه‌ای در کار نیستما ز خون کفر، اول روی ایمان شسته‌ایم
هوش مصنوعی: عشقی که به نوعروس شبیه باشد، در کار نیست. ما ابتدا ایمان خود را از کفر پاک کردهایم، مانند کسی که با خون خویش چیزی را آماده می‌کند.
صفحه خاطر ز حرف مرهم آسودگیاز نم خون جراحت‌های پنهان شسته‌ایم
هوش مصنوعی: ما با کلماتی آرامشبخش، صفحۀ دل را از غم و دردهای نهان پاک کردهایم.
تا لب زخم دل، از آلایش افشای رازگاه جذب سر عشق از آب پیکان شسته‌ایم
هوش مصنوعی: تا زخم دل را از آلودگی افشای رازها پاک کنیم، گاهی عشق را با آب پیکان جذب کردهایم.
از ترشح‌کردن مژگان قدسی تا به روزرخ به خون، هر شب چو صبح عید قربان شسته‌ایم
هوش مصنوعی: از چشمان زیبا و اشک‌های مقدسی که میریزند تا روزی که چهرهام به خون آغشته شود، هر شب مثل روز عید قربان، خود را شسته و پاک کردهایم.