شمارهٔ ۳۸۶
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس درد و زخم عاطفی شاعر است که به خاطر عدم وفای محبوب و مشکلات رابطه‌اش، به خون خوردن و رنج کشیدن روی آورده است. او از دل شکسته خود و از عذاب عشق می‌گوید و در عین حال تاکید می‌کند که عشق واقعی و دوستی ممکن است برای تسکین دردش مفید باشد. شاعر همچنین به تضاد میان ظاهر و باطن اشاره می‌کند و از ریاکاری در روابط انسانی سخن می‌گوید. در نهایت، او از رنج‌هایش سخن می‌گوید و تصریح می‌کند که با وجود همه‌ی ناکامی‌ها، هنوز به راهی ادامه می‌دهد که به عشق و دوستی مربوط است.
به خون خوردن جدا زان لعل شکربار می‌سازمز مژگان خون دل می‌ریزم و ناچار می‌سازم
هوش مصنوعی: از عطر شیرین و زیبا جدا شدم و به خاطر این جدایی، اشکهای دلم را می‌ریزم و با این حال، ناچارم که خودم را بکشید و تحمل کنم.
نیم بلبل که گل همدم هر خار و خس بینمز رشک غیر، با محرومی دیدار می‌سازم
هوش مصنوعی: نیمی از بلبل را که در کنار گل زندگی می‌کند و به خاطر حسادت به دیگران، همیشه غمگین و محروم است، میبینم و با وضعیت خودم کنار میآیم.
تو لذت‌دوستی دشمن، علاج درد خود می‌جوکه من با چشم پرخون و دل افگار می‌سازم
هوش مصنوعی: تو از دوستی با دشمن لذت میبری و به دنبال درمان درد خود هستی، در حالی که من با چشمانی مملو از اشک و دلی پر از غم زندگی میکنم.
ازان ترسم که بازت بی‌وفا خوانند بی‌دردانوگرنه من بدین ناکامی بسیار می‌سازم
هوش مصنوعی: میترسم که دیگران تو را بی‌وفا بنامند و این برایم دردناک است، اما در غیر این صورت، من با این ناکامی‌ها به خوبی کنار میآیم و زندگی میکنم.
تو و سجاده و تسبیح با صد عیب در باطنکه من همچون برهمن فاش با زنار می‌سازم
هوش مصنوعی: شما با سجاده و تسبیح و ظاهری مذهبی به نظر میرسید، اما در درون خود عیب و نقصهای زیادی دارید. در حالی که من به سادگی و صراحت با معصیتها و نواقص خود مواجه میشوم.