شمارهٔ ۳۹۶
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به حسرت و longing اشاره می‌کند و می‌گوید اگر از درد جدایی رهایی می‌یافت، به وصال معشوق و عمری جاودان دست پیدا می‌کرد. او همچنین به سوزش دل خود به علت عشق و گرمی احساساتش اشاره می‌کند و آرزو دارد اگر کسی مهربان پیدا می‌کرد، از این آتش عشق نجات می‌یافت. شاعر از دشواری‌های زندگی و وجود موانع در مسیر معنا و احساسات حرف می‌زند و آرزو دارد که کاش برای گنج‌های معنوی یک محافظ وجود می‌داشت. در نهایت، به یاد می‌آورد که در گذشته چقدر ساده‌لوح بوده و احساساتش را در مجلسی به راحتی ابراز می‌کرده است.
گر ز چنگ شحنه هجران امان می‌یافتماز وصال یار، عمر جاودان می‌یافتم
هوش مصنوعی: اگر از چنگال جدایی و فراق خلاص میشدم و به وصال محبوب میرسیدم، عمرم جاودانه و بیپایان میبود.
خویش را پروانه می‌سوزد ز گرمی‌های شمعمهر می‌گشتم، اگر یک مهربان می‌یافتم
هوش مصنوعی: دل خود را شعلهور از عشق میبیند و با وجود گرما و روشنایی محبت، دنبال یک انسان مهربان میگردم تا در کنارش آرامش بیابم.
بهر هر کالای معنی، در کمین صد رهزن استکاشکی صد گنج را یک پاسبان می‌یافتم
هوش مصنوعی: برای هر چیزی که معنای عمیقی دارد، صد دزد آمادهاند که به آن آسیب برسانند. ای کاش به جای این همه خطر، تنها یک نگهبان برای یکصد گنجینه پیدا میکردم.
یاد باد آن ساده‌لوحی‌ها که در مجلس چو شمعهرچه در دل می‌نهفتم بر زبان می‌یافتم
هوش مصنوعی: به یاد میآورم آن زمانهایی که مانند شمع در مجلس، هر آنچه در دل داشتم را به سادگی بر زبان میآوردم.