شمارهٔ ۴۱۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساس افسردگی و سردرگمی در زندگی‌اش صحبت می‌کند. او به دنبال عشق و وجود آن در روزگار خود است تا بتواند آتش زندگی‌اش را روشن کند. شاعر نگران است که پس از او، کسی غم او را فراموش کند و به همین دلیل، عشقش را وقف صحبت کردن درباره خود کرده است. او از روحانیانی می‌گوید که کارهایش را زیر ذره‌بین قرار می‌دهند و به دنبال نغمه‌ای برای فرار از اندوه خویش هستند.
شاعر به یاد آوردن روزهای خوب خود در بهار و زیبایی‌های طبیعت اشاره می‌کند اما حس می‌کند که هنوز نتوانسته است خود را در کنار زیبایی‌ها بیابد. او همچنین نگرانی‌اش را از گذر زمان و از دست دادن عشق و زیبایی‌ها ابراز می‌کند و در نهایت، آرزو می‌کند که روزی بتواند در کنار عشق خود، لحظات خوشی را تجربه کند.
حیرانم از افسردگی، در کار و بار خویشتنکو عشق تا آتش زنم، در روزگار خویشتن
هوش مصنوعی: درگیر سردرگمی و ناامیدی هستم و نمیدانم که در زندگیام چه میگذرد. دنبال عشقی میگردم که بتوانم با آن شعلهای به زندگیام بزنم و آن را تغییر دهم.
گفتم مبادا بعد من، ملک کسی گردد غمتتا بیع بستم، کردمش وقف مزار خویشتن
هوش مصنوعی: من به خودم گفتم نکند بعد از من، غم تو نصیب کسی شود؛ پس وقتی که پیمان بستم، این مکان را موقوف بر خودم کردم.
در محفل روحانیان، گردد ز مو باریکترتا نغمه‌ای بیرون کشد، مطرب ز تار خویشتن
هوش مصنوعی: در جمع اهل معرفت، هنرمند باید به اندازهای ظریف و حساس باشد که بتواند با نغمه‌ای زیبا و دلنشین از دل خود، احساساتش را به نمایش بگذارد.
با آنکه عمرم در چمن، در پای گلبن صرف شدهرگز ندیدم تا منم، گل در کنار خویشتن
هوش مصنوعی: با اینکه تمام عمرم را در گلزار و کنار گلها گذراندم، هرگز نتوانستم گلی را در کنار خودم ببینم.
این عقده کز دل غنچه را بگشود، کی بودی چنانگر از دل بلبل، صبا رفتی غبار خویشتن
هوش مصنوعی: این مشکل و راز که از دل غنچه بیرون آمد، چه زمانی انجام شد اگر صبا از دل بلبل رفته باشد و غبار خود را به دوش گرفته باشد.
عمرم نمی‌شد صرف خود، گر زود می‌آمد غمتبر شاخ چون ماند گلی، گردد نثار خویشتن
هوش مصنوعی: اگر غم تو به سرعت به سراغم می‌آمد، عمرم صرف خودم نمی‌شد. چون گل که بر شاخه است، میتواند خود را نثار کند.
بیخود شبی می‌خواستم، گردم به گرد کوی اوهرجا نظر انداختم، گشتم دچار خویشتن
هوش مصنوعی: در یک شب بیسبب، آرزو کردم که دور تا دور کوچهاش بچرخم. هر جا که نگاه کردم، نتوانستم از دست خودم رهایی یابم و دچار افکار و احساسات خود شدم.
گر فصل گل جستم خزان، معذور دار ای باغبانمن عاشقم، برداشتم چشم از بهار خویشتن
هوش مصنوعی: اگر به دنبال فصل گل هستم و با خزان مواجه میشوم، تو را به عنوان باغبانم ببخش. من عاشقانه به زندگی ادامه میدهم و نگاه از بهار خود برداشتم.
حیف است جز بر برگ گل، جولان سمند ناز راخارم، به دور افکن مرا از رهگذار خویشتن
هوش مصنوعی: نباید سمند ناز پا در جایی غیر از برگههای گل بگذارد؛ مرا از مسیر خود دور کن.
روزی که چون گلبن، بتان، میل گل‌افشانی کننداز پاره دل پر کنم، من هم کنار خویشتن
هوش مصنوعی: روزی خواهد آمد که مانند گلها، زیبایی‌ها و دلرباها به شکوفهزدن و پخش کردن عطر و تازگی بپردازند. در آن روز من هم دلم را با عشق و محبت سرشار خواهم کرد و در کنار خودم این احساس را حفظ میکنم.