شمارهٔ ۴۲۲
هوش مصنوعی: این شعر به دعوت به تغییر و دگرگونی در درون انسان اشاره دارد. شاعر از مردم می‌خواهد از تاریکی و نفسی بی‌نقاب خارج شوند و به سمت روشنایی و شادی بروند. او بیان می‌کند که برای رسیدن به خوشحالی و آرامش، باید به کباب محبت و خوشی رسید. همچنین، شاعر به غم و خرابی دل اشاره می‌کند و می‌گوید که دیگر نمی‌خواهد غم بخورد و باید از این احساسات منفی جدا شود. در نهایت، او اشاره به کسی دارد که با وجود قدرت روحی‌اش، به خاطر شرم و ترس، از احساسات واقعی خود غافل است و باید به خودمان توجه کنیم و اشک‌هایمان را نادیده نگیریم.
مردم ز تیرگی، نفسی بی‌نقاب شوروزم سیاه شد، مدد آفتاب شو
هوش مصنوعی: ای مردم، از تاریکی دوری کن و بدون حجاب به زندگی بپرداز. روزهایم به خاطر ظلمت سیاه شده، به کمک نور خورشید بیا.
بی فیض شعله، قرب خرابات مشکل استخواهی رسی به مجلس مستان، کباب شو
هوش مصنوعی: بدون الطاف و برکات، رسیدن به مستان و محفل شاداب دشوار است؛ اگر میخواهی به آنجا برسی، باید از خود بگذری و دلسوزی کنی.
تعمیر این خرابه، شگون نیست بر کسیدیگر نمی‌خورم غم دل، گو خراب شو
هوش مصنوعی: این مکان ویران را نمیتوان تعمیر کرد و دیگران نیازی به غم و اندوه من ندارند، بنابراین بگذارید اینجا بیشتر خراب شود.
لب خشک بایدم ز جهان شد، مرا که گفتچون تشنگان فریفته این سراب شو؟
هوش مصنوعی: باید از این دنیا برویم، چرا که چه کسی به من گفت مانند تشنگانی که فریب سراب را میخورند، زندگی کنم؟
قدسی کسی که او مژه‌ای تر نمی‌کندگو چون حباب، چشمش ازین شرم آب شو
هوش مصنوعی: کسی که مقدس و بینظیر است، حتی یک اشک هم نمیریزد. پس مانند حباب، چشمش را از این شرم پر آب کن.