شمارهٔ ۴۲۴
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ عشق و احساسات عمیق شاعر نسبت به معشوق است. شاعر از زیبایی‌های چشم و مژگان معشوق سخن می‌گوید و بیان می‌کند که فتنه و جذبه‌ای که از چشمان او برمی‌خیزد، همه جا را تحت تأثیر قرار می‌دهد. او در حالتی از عشق و درد، به وضوح نشان می‌دهد که بدون معشوق، زندگی برایش دشوار و شبها در عذاب است. همچنین، شاعر به پیوند عمیق خود با معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ‌کس نمی‌تواند از عشق او بی‌نیاز باشد. در نهایت، او از شرایط درونی خود صحبت می‌کند و به احوال دل و چشمش اشاره می‌کند که میان عشق و درد گرفتار است.
فتنه‌ای هر لحظه برمی‌خیزد از مژگان توآسمان از فتنه معزول است در دوران تو
هوش مصنوعی: هر لحظه از چشمهایت دسیسهای به پا میشود، اما در زمان تو، آسمان از این دسیسهها خالی و بیاثر است.
من که می‌گردم ز دور، آسوده نگذارد مراحال چشمت چیست یا رب پهلوی مژگان تو
هوش مصنوعی: من که از دور به تو نگاه میکنم، حال و وضع چشمت مرا آرام نمیگذارد. ای خدا، کنجکاوم بدانم کنار مژگان تو چه خبر است.
کی گرفتار غمت فارغ بود، در خاک همبگسلد پیوند جان و نگسلد پیمان تو
هوش مصنوعی: چه کسی میتواند از غم تو آزاد باشد؟ حتی اگر در خاک هم باشد، پیوند جانش را قطع نخواهد کرد و وفاداریاش به تو را نخواهد شکست.
دست من باد از گریبان پاره کردن بی‌نصیبگر شود کوته به صد شمشیر از دامان تو
هوش مصنوعی: اگر از گریبانم دست بکشم و آن را پاره کنم، حتی اگر بینصیب بمانم، ارزشش را دارد که با صد شمشیر از دامن تو فاصله بگیرم.
بی تو شبها سیر دلهای پریشان می‌کندجز خیالت کس ندارد طاقت حرمان تو
هوش مصنوعی: در absence تو، شبها دلهای آشفته را به شدت میسوزاند و هیچ‌کس جز یاد تو توان تحمل فراق و دوری را ندارد.
چون نسوزد استخوان من، که خون افتاده استدر میان دیده و دل بر سر پیکان تو
هوش مصنوعی: زمانی که استخوان من آتش نگیرد، خون در دل و چشمانم به خاطر تیر تو رنجور است.
رشک بر نظّاره میزان برم در کار عشقاین که یک چشمش بود محو و دگر حیران تو
هوش مصنوعی: نگاهی به عشق میکنم و حس میکنم که یکی از چشمانش به شدت مجذوب شده و دیگری در حیرت و تعجب به من نگاه می‌کند.