شمارهٔ ۴۳۴
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به احساس ناامیدی و ناکامی خود اشاره می‌کند و بیان می‌کند که این ناامیدی برای او به نوعی لذت‌بخش و خوشایند شده است. او می‌گوید که در میان نداشتن دوستان، روز و شب برایش فرقی نمی‌کند و به نظرش زمان بی‌معناست. همچنین، او به صدای جرس که نزدیک می‌شود اشاره می‌کند و از آن به عنوان نشانه‌ای از امید یاد می‌کند. شاعر از خیال وصال و خوشحالی ناشی از آن نسبت به واقعیت وصال صحبت می‌کند و به نظرش، این خیال بهتر از واقعیت است. در نهایت، او از افرادی که در خانقاه ظاهر می‌شوند و ریاکارانه رفتار می‌کنند، ناامید است و آنها را به عنوان دام توحید می‌بیند.
به نومیدی خوشم، ناکامی‌ام کام است پنداریدلم را بی سرانجامی سرانجام است پنداری
هوش مصنوعی: به ناامیدی خوشحالم و فکر میکنم که ناکامی‌ام شیرین است. به نظر میرسد دل من در بیسرانجامی به یک سرانجام رسیده است.
شراب ناامیدی خوش گوارا شد مزاجم راحریفان را می وصل تو در جام است پنداری
هوش مصنوعی: من در مزاج خود طعمی از شراب ناامیدی را چشیدهام که خوشایند است. انگار حریفان در این میهمراه تو هستند و من تصور میکنم این وصل تو در جام است.
میان روز و شب، بی دوستان فرقی نمی‌بینمبه چشمم اول صبح آخر شام است پنداری
هوش مصنوعی: در میان روز و شب، احساس میکنم که بدون دوستانم هیچ تفاوتی وجود ندارد. به نظر میرسد که صبح ابتدا و شام انتها یکی است.
به گوشم امشب آواز جرس نزدیک می‌آیدز من تا محمل مقصود، یک گام است پنداری
هوش مصنوعی: امشب صدای زنگ کاروان به گوشم میرسد و احساس میکنم که فقط یک قدم با مکان مورد نظر فاصله دارم.
خیال وصل بستن، بهتر از وصلش کند شادمنشاط نشاه‌ام در خنده جام است پنداری
هوش مصنوعی: اندیشیدن به وصال و نزدیکی با محبوب، برایم شیرینتر از خود وصال است. شادابی و سرورم در لبخند و خندهام نمایان است.
ز اهل خانقه قدسی بسی شید و ریا دیدمبه چشمم حلقه توحیدشان دام است پنداری
هوش مصنوعی: از دوستان اهل خانقاه، افرادی را دیدهام که بسیار دچار خودنمایی و ریا هستند. به نظر میآید که حلقه توحید آنها، در واقع دام فریب آنهاست.