شمارهٔ ۴۳۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به دنبال شخصی است که همدم و هم‌آوای او در غم و دردهایش باشد. او از زیبایی و جذابیت این شخص می‌گوید و حسرت می‌خورد که نمی‌تواند زیبایی‌اش را ببیند. شاعر همچنین به عدم شناخت خود از حال این شخص اشاره می‌کند و می‌خواهد بداند که این فرد چه کسی است که این‌گونه او را مجذوب کرده. در مجموع، شعر احساسات عمیق و اشتیاقی را به تصویر می‌کشد که شاعر نسبت به این شخص دارد.
ای عندلیب وصل، هم‌آواز کیستیدمساز ما غم است، تو دمساز کیستی
هوش مصنوعی: ای پرندهٔ نغمهخوان وصالم، همنوا و همدم من که هستی؟ غم و اندوه من با توست، تو چه کسی هستی که همراه من در این غم هستی؟
نشنیده صوت مطرب غم، آنکه گویدمآتش‌پرست شعله آواز کیستی
هوش مصنوعی: کسی که صدای ساز و آواز غم را نشنیده، چگونه میتواند بگوید که من آتشپرست یا عاشق شوق و شعله هستم؟
نگذاشت رشک، ورنه جمالت نمودمیآن را که گفت شیفته ناز کیستی
هوش مصنوعی: اگر حسادت اجازه میداد، زیباییات را به آن کسی که گفت عاشق ناز تو کیستی، نشان میدادم.
قدسی ز حال خویشتن آگه نیابمتبیخود چنین ز چشم فسونساز کیستی
هوش مصنوعی: من از حال خودم آگاه نیستم و این بیخودی من از جذابیت چشمان توست، تو کیستی که چنین احساسی را در من ایجاد کردهای؟