شمارهٔ ۴۵۶
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف احساسات عاشقانه و درد جدایی می‌پردازد. شاعر در بوستان با بلبلان شکوه و ناله می‌کند و بیان می‌کند که تنها اوست که از دل سوخته خود می‌نالد. او در کنایه به عیب‌جویی مردم از خود و محبوبش می‌گوید که مشکلات ناشی از وجود هر دوی آن‌هاست. شاعر از دل سوزانش شکایت دارد و صبرش را در انتظار وصال محبوبش توصیف می‌کند. او همچنین اشاره می‌کند که محبوبش بویی از عشق او ندارد و این حسرتش را زیادتر می‌کند. در کل، شعر به زیبایی حس تنهایی و longing (آرزو) در عشق را منتقل می‌کند.
می‌کنم در بوستان با عندلیبان شیونیورنه گل را کی پسند افتد نوای چون منی
هوش مصنوعی: در باغ به همراه بلبلان آواز میخوانم، وگرنه چه کسی صدایی مانند صدای من را برمیگزیند تا به گلها خوش بیاید؟
تا دم مردن فغانم در هوای یک گل استنیستم بلبل که باشم هر نفس در گلشنی
هوش مصنوعی: تا زمانی که زندهام، همیشه آرزوی یک گل در دل دارم. من مانند بلبل نیستم که هر لحظه در باغچهای غنایی بخوانم.
تو نکونامی و من بدنام و مردم عیب‌جوهمرهی عیب است عیب، از چون تویی با چون منی
هوش مصنوعی: تو انسانی نیکو و من انسانی با بد نامی هستم، و چون مردم عیبجو هستند، برای آنها عیب من و تو با هم برابری می‌کند. عیب و نقصی که در من هست، به خاطر وجود تو و ویژگیهای خودت به وجود آمده است.
بیخودم دارد، اگر یک قطره، گر یک ساغرستدل چو سوزد، خواه از یک شعله، خواه از گلخنی
هوش مصنوعی: اگر دل آدم بسوزد، فرقی نمیکند که این سوختن به خاطر یک قطره اشک باشد یا یک لیوان پر از شراب. احساس سوختن مهم است، چه ناشی از یک شعله کوچک باشد یا آتش بزرگی.
صبر آنم کو، که شام هجر گیرم گوشه‌ای؟دست آنم کو، که صبح وصل گیرم دامنی؟
هوش مصنوعی: صبر من آن است که در شب جدایی گوشه‌ای بنشینم، و دست من آن است که در صبح وصال، دامنی را بگیرم.
یوسف من بوی پیراهن ز من دارد دریغپیر کنعان ورنه بویی یافت از پیراهنی
هوش مصنوعی: یوسف من عطر پیراهنش را از من دارد. افسوس که پیر کنعان این عطر را نمیشنود؛ وگرنه او نیز بویی از این پیراهن میبرد.