شمارهٔ ۲۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از سختی‌های عشق و درد جدایی صحبت می‌کند. او احساس می‌کند که حتی در لحظات خوش و زیبای زندگی، این غم و داغ در دل او باقی مانده و نمی‌تواند از آن رهایی یابد. عشق به او این حس را می‌دهد که هرجا برود، این درد او را رها نمی‌کند.
چه بخت است این که داغ از سینه‌ام پهلو بگرداندبه گلشن گر گذارم رو گل از من رو بگرداند
هوش مصنوعی: این جمله به این معناست که شخصی در زندگی خود با احساساتی عمیق و دردناک مواجه است. او از این بخت گله‌مند است که وقتی به مکانی زیبا و خوشایند می‌رود، حتی زیبایی‌ها نیز نمی‌توانند از اندوه او کم کنند. در واقع، حس زیبایی و گل‌ها نمی‌توانند او را از دردی که در دل دارد، رها کنند.