مطالع و متفرقات

شمارهٔ ۱

ملامتگو چه می‌گردد ز پی مجنون شیدا را؟

شمارهٔ ۲

عنان به دست شتاب است تا درنگ ترا

شمارهٔ ۳

آنکه کرد از داغ دل، روشن چراغ لاله را

شمارهٔ ۴

کی رسد هرگز گزند از چشم بد، خوب مرا

شمارهٔ ۵

مانع گریه نشد چشم مرا دیدن تو

شمارهٔ ۶

غم عشق تو در هر جا که محکم می‌کند پا را

شمارهٔ ۷

همدرد زلیخا شده یعقوب وگرنه

شمارهٔ ۸

مست آن بزمم که خون دل شراب ناب اوست

شمارهٔ ۹

تا اشک تو بر عارض پرنور فرو ریخت

شمارهٔ ۱۰

باز دل پای‌بند دام کسی‌ست

شمارهٔ ۱۱

بی غم چه گویمت که دلم چون در آتش است

شمارهٔ ۱۲

حسرت کشیم و آه دمادم متاع ماست

شمارهٔ ۱۳

منم که خون جگر، لاله‌زار باغ من است

شمارهٔ ۱۴

در دلم مهر تو بهر دگری جا گذاشت

شمارهٔ ۱۵

از جوش دلم دیده پر از پاره خون است

شمارهٔ ۱۶

افروختی ز باده و رنگ بتان شکست

شمارهٔ ۱۷

چشم من چارست تا جانانه‌ای پیدا شود

شمارهٔ ۱۸

به بزم، چهره ز می برفروختن دارد

شمارهٔ ۱۹

نه اشک است این که هر ساعت ز چشم من فرو ریزد

شمارهٔ ۲۰

دلم را صبحدم آواز نی دیوانه می‌سازد

شمارهٔ ۲۱

بی جمالت چشمم از خون خجلت جیحون دهد

شمارهٔ ۲۲

هرگه نسیم زلف تو سوی چمن رود

شمارهٔ ۲۳

چه بخت است این که داغ از سینه‌ام پهلو بگرداند

شمارهٔ ۲۴

اجزای من چو لاله گر از هم جدا شود

شمارهٔ ۲۵

پیش از اینش نظری با من درویش نبود

شمارهٔ ۲۶

تا هست دل، بجز تو کسی دلبرم مباد

شمارهٔ ۲۷

ز دل پیش از فراقت آه دردآلود برخیزد

شمارهٔ ۲۸

مگر فردا به قتلم خواهد آمد یار کز هر سو

شمارهٔ ۲۹

سنگ در کارست تا دیوانه پیدا می‌شود

شمارهٔ ۳۰

تا ز گشت گلشن آن آشوب دلها یاد کرد

شمارهٔ ۳۱

به من خدنگ ترا سر فرو نمی‌آید

شمارهٔ ۳۲

کسی کجا خبر از حال زار من دارد؟

شمارهٔ ۳۳

از چاک دلم خنده غم‌آلود برآید

شمارهٔ ۳۴

به گرد خویش، هجوم غزال می‌بینم

شمارهٔ ۳۵

مباش در پی مردم چو چشم عیب‌اندیش

شمارهٔ ۳۶

کجا تاب آورد در پیش اشک دیده‌فرسایم؟

شمارهٔ ۳۷

چه حسرت‌ها خورند ارباب عشرت بر سراپایم

شمارهٔ ۳۸

بهتر آن است که بی نشو و نما خاک شویم

شمارهٔ ۳۹

غم رفت از دل من و از سینه داغ هم

شمارهٔ ۴۰

بر امید صبر، دور از بزم یار افتاده‌ام

شمارهٔ ۴۱

عشق کو تا ز ره کعبه ره دل گیرم

شمارهٔ ۴۲

جز دود محبت که بود نور چراغم

شمارهٔ ۴۳

دل که ربود از برم، ساغر می‌پرست من

شمارهٔ ۴۴

گر صبا را ره نبودی در گلستان کسی

شمارهٔ ۴۵

ندیدم در چمن هرچند گردیدم سر خاری

شمارهٔ ۴۶

تا به کی بر لب به جای باده خون آرد کسی

شمارهٔ ۴۷

آمدی و حسرت وصلم ز دل برداشتی

شمارهٔ ۴۸

جایی که تویی نیست کسی را گذر آنجا

شمارهٔ ۴۹

به خود هم رشک دارم در خیال سرو آزادش