شمارهٔ ۴۲
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به عشق و محبت اشاره میکند و میگوید که تنها نور چراغ او، محبت است. او همچنین بیان میکند که بدون غم و اندوه نمیتواند دلش شاد و سرزنده باشد و تا زمانی که درد و رنجی وجود نداشته باشد، غنچههای دلش شکفته نخواهد شد.
جز دود محبت که بود نور چراغمآموخته بوی دگر نیست دماغم
هوش مصنوعی: فقط دود عشق است که روشنایی چراغ زندگیام را تأمین میکند و هیچ بویی جز این عشق در وجودم وجود ندارد.
بی ساغر اندوه، دلم تازه نگرددتا خون نشود، وا نشود غنچه باغم
هوش مصنوعی: دل من بدون شراب اندوه شاد نمیشود، تا زمانی که خون نریزد، غنچههای باغم شکفته نخواهند شد.