شمارهٔ ۱۲
هوش مصنوعی: این اشعار به حسرت و اندوهی عمیق اشاره دارد. شاعر از درد وداع و لرزش قلبی که برای از دست دادن کسی دارد سخن می‌گوید. او همچنین به این نکته اشاره می‌کند که هیچ کس مانند او در این وضعیت دردناک قرار ندارد و این آلام مختص اوست. به طور کلی، شعر بیانگر احساسی عمیق از اندوه و عاشقانه‌ای تلخ است.
حسرت کشیم و آه دمادم متاع ماستخون جگر نمک‌چش خوان وداع ماست
هوش مصنوعی: ما با حسرت و آه زندگی میکنیم و این حال ما شده است. درد دلمان، مثل نمکی است که بر زخم وداعمان مینشیند.
بر خوان هیچ‌کس جگر پاره‌پاره نیستاین لقمه وقف مایده اختراع ماست
هوش مصنوعی: در اینجا اشاره میشود که هیچ‌کس بر سر سفره دیگران چیزی را نمیدزدد و این خوراکی که ما داریم، نتیجه تلاش و ابتکار خود ماست.