شمارهٔ ۲۹
هوش مصنوعی: این شعر به جستجوی زیبایی و عشق پرداخته است. شاعر بیان می‌کند که در مکان‌های ویژه و پرنشاط، مانند کارست (منطقه‌ای سنگی و طبیعی) و یا جایی که شمعی روشن است، هرجا که امید و نور وجود دارد، جذابیت و عشق (پروانه‌ها) پیدا می‌شود. همچنین، شاعر از ناتوانی خود در برابر زیبایی معشوق می‌گوید و اینکه این زیبایی او را به حالت مستی و بی‌خودی می‌کشاند.
سنگ در کارست تا دیوانه پیدا می‌شودهرکجا شمعی‌ست صد پروانه پیدا می‌شود
هوش مصنوعی: هر جا که دیوانگی وجود دارد، سنگ و سختی هم به چشم میخورد. و هر کجا که نوری مانند شمع باشد، پروانه‌ها هم به سوی آن جذب میشوند.
نیست تاب جلوه آن سروقد، قدسی مرامی‌روم از هوش چون مستانه پیدا می‌شود
هوش مصنوعی: تحمل زیبایی و جاذبه آن قامت زیبا برای من ممکن نیست، و به همین خاطر وقتی که به او نگاه میکنم، مثل کسانی که مست هستند از خود بیخود میشوم و همه چیز را فراموش میکنم.