شمارهٔ ۴۹
هوش مصنوعی: شاعر به خودش حسرت می‌خورد که نمی‌تواند مانند یک سرو آزاد و رها شود. او می‌خواهد ابتدا از خود رهایی یابد و سپس به یاد کسی که دوستش دارد، دل خوش کند.
به خود هم رشک دارم در خیال سرو آزادشروم اول ز خویش آنگه به کام دل کنم یادش
هوش مصنوعی: من به خودم نیز حسادت می‌کنم؛ چون در خیال آن سرو آزاده، اول از خودم فاصله می‌گیرم و سپس به یاد او دلم را خوش می‌کنم.