شمارهٔ ۱۰
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از احساسات عمیق و دردناک خود صحبت می‌کند. "گردون" به عنوان نمادی از تقدیر و زمان به او آسیب رسانده و در دلش آتش ایجاد کرده است. او به تنهایی و غم خود اشاره می‌کند که مانند شمع در محفلی یا گل در باغی نیست، و از وضعیت سخت و روزگار تلخی که در آن به سر می‌برد، شکایت دارد.
گردون که به دیده خار افکند مراآتش به دل فگار افکند مرا
هوش مصنوعی: به نظر میرسد که جهان یا سرنوشت به من آسیب زده و من را به درد و رنج انداخته است. این احساس عمیق در دل من شعلهور شده و قلبم را به آتش کشیده است.
نی شمع به محفلی، نه گل در چمنیبنگر به چه روزگار افکند مرا
هوش مصنوعی: به یاد داشته باش که من نه شمعی هستم که در جمعی بتلاید و نه گلی که در باغی شکفته باشم؛ فقط به وضعیت خودم نگاه کن که به چه حال و روزی دچار شدهام.