شمارهٔ ۱۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از زیبایی گل و اثرگذاری آن بر خود صحبت میکند. او میگوید که وقتی گل را در باغ وصل خود دید، توجهش را کاملاً جلب کرد و از شدت شیفتگی، تمام رفتار و حرکاتش را فراموش کرده است. شاعر به نوعی عشق و دلبستگی خود به آن زیبایی اشاره دارد.
آن گل که ز نکهتش بشد هوش مراچون خواند به باغ وصل خود دوش مرا
هوش مصنوعی: آن گلی که با جلوهگریش مرا مجذوب کرد، همانطور که شب گذشته مرا به باغ پیوندش دعوت کرد.
از بس که به خدمت ایستادم پیششرفتار چو سرو شد فراموش مرا
هوش مصنوعی: به خاطر اینکه همیشه در خدمت او بودم، طوری در رفتارم تغییر ایجاد شده که انگار خودم را فراموش کردهام و فقط به او توجه دارم.