شمارهٔ ۳۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به واعظی اشاره می‌کند که از وضعیتی سخت و خراب روحی دیگران بی‌خبر است. واعظ به نصیحت و موعظه مشغول است، در حالی که شخص گوینده در دل دچار غم و اضطراب است و اشک‌هایش همچون آب سرد از چشمانش می‌ریزد. به نوعی، شاعر به تضاد میان کلام واعظ و واقعیت درونی خود اشاره دارد.
واعظ که خبر ندارد از جان خراباز شغل ملامتم ندارد خور و خواب
هوش مصنوعی: واعظی که از حال دل مردم بی‌خبر است، نه در کار ملامت و نه در خواب و خوراک خود دغدغهای دارد.
او گرم نصیحت است و من می‌گویماز دیده، به آب سرد، می‌ریزد آب
هوش مصنوعی: او بهخوبی نصیحت می‌کند و من در حالی که نمیخواهم حرفش را بشنوم، میگویم که با سردی و بیاعتنایی به حرفش، آب از چشمانم می‌ریزد.