شمارهٔ ۱۱۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر احساس عمیق درد و اندوه خود را بیان می‌کند. او می‌گوید که جز دلشکستگی و غم، چیز دیگری در دل ندارد و این داغی که بر دلش نشسته، مثل چراغی او را روشنی می‌بخشد. همچنین، او به خاطر عشق و علاقه به دوست، تنها و در حسرت مانده است و با بیان اینکه دلش مانند لاله‌ای سوخته است، عذاب عاطفی‌اش را نشان می‌دهد.
جز درد، دلم هیچ نیندوخته استاز داغ جگر چراغم افروخته است
هوش مصنوعی: جز غم و درد، هیچ چیز دیگری در دل ندارم. از شدت سوزش و رنجی که در دلم دارم، شبنم وجودم مثل چراغی روشن شده است.
از بس که پی دوست نمودم تک و دوچون لاله مرا نفس به دل سوخته است
هوش مصنوعی: به دلیل عشق و اشتیاقی که به دوست دارم، مثل لاله‌ای که در آتش سوخته، قلبم پر از درد و ناراحتی شده است.