شمارهٔ ۱۲۵
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات بیان می‌کند که علی‌رغم تنهایی خود، احساس غم و حسرتی عمیق در دل دارد. او به یاری که چشم امیدش به اوست اشاره می‌کند و بیان می‌کند که این یار، به رغم اینکه او را نمی‌بیند، به طرز مضاعف درگیر مشکلات و گرفتاری‌هایی است. این احساس همدردی و نگرانی نشان‌دهنده ی عمق عشق و وابستگی شاعر به یار خود است.
با آن که چو مهر، یار تنها گذرستپیوسته مرا ز رشک، خون در جگرست
هوش مصنوعی: هرچند که محبوب من مانند خورشید از کنارم دور است، اما همیشه از حسادت و غم در درونم ناراحتم.
کان یار که چشم یاری از او دارمصد ره از من به خود گرفتارترست
هوش مصنوعی: دوست من که انتظار کمک و همراهی او را دارم، در واقع بیشتر از من در مشکلات و دشواریها گرفتار است.