شمارهٔ ۱۳۰
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به معضل انسانی اشاره می‌کند که با وجود جوانی و شور و حرص، دچار نافرمانی و خطا می‌شود. او می‌گوید که اگرچه این نافرمانی در دنیا شایع است، اما اصل تقصیر بر عهده خود انسان نیست؛ بلکه اگر خداوند، به عنوان کَرِیم و بخشنده، از خطاها چشم‌پوشی کند، نام بردن از تقصیرها، خود نوعی گناه به شمار می‌آید.
هرچند که عصیان تو عالم‌گیرستحرص و هوست جوان و اعضا پیرست
هوش مصنوعی: هرچند که نافرمانی و خشم تو در دنیا پراکنده است، اما آرزو و تمایل تو جوان و پرشور است درحالیکه اعضای بدنت سالخوردهاند.
تقصیر تو هیچ است که با عفو کریمتقصیرش اگر نام کنی، تقصیرست
هوش مصنوعی: تقصیر تو هیچ نیست، چون اگر آن را به بزرگی عطوفت ببخشی، دیگر نمیتوان آن را تقصیر به حساب آورد.