شمارهٔ ۱۳۹
هوش مصنوعی: این اشعار به نوعی به تنگی و محدودیت‌های ناشی از خود فرد اشاره دارند. شاعر با بیان این که وسعت دنیا به خاطر تنگی وجود آن فرد است، می‌خواهد بگوید که گوشه‌نشینی و انزوای او ناشی از کمبود یا نارسایی در خود اوست. همچنین، اشاره‌ای به شناخت عارفان و مقایسه آن با ادعاهای صوفیانی دارد که خود را بی‌رنگ می‌دانند، اما در واقع عمق و رنگینی شناخت و درک آن عارفان بسیار بیشتر است. به‌طور کلی، این اشعار نشان‌دهنده اهمیت خودآگاهی و عمق شناخت از درون است.
وسعت‌گه دهر تنگ از تنگی توستآن گوشه‌نشینی تو از لنگی توست
هوش مصنوعی: زندگی دنیا به خاطر محدودیتها و تنگناهای تو، تنگ و کوچک شده است و این انزوا و گوشه‌نشینی تو به خاطر ناتوانی و کمبودهای خودت است.
عارف که زد از شناخت ای صوفی، دمرنگین‌تر از آن دعوی بی‌رنگی توست
هوش مصنوعی: عارف، با درک عمیق خود، در مقایسه با ادعای بیپایه و بیاهمیت تو، چیزی بسیار باارزشتر و زیباتر دارد.