تناجی
قدسی مشهدی

شمارهٔ ۱۴۲

عمری‌ست که یار درد من افزوده‌ستبر دیده من پای ز غفلت سوده‌ست
شکر قدمش چگونه گویم که هنوزچون حلقه دام، خاک و خون آلوده‌ست