شمارهٔ ۱۴۶
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به ظلم و بی‌عدالتی اشاره می‌کند و از درویش می‌خواهد که به وظیفه خود در برابر این ظلم عمل کند. هرچند که فردی به دنبال انتقام نیست و شمشیر به دست نمی‌گیرد، اما وقتی که فردی دچار آسیب و ظلم می‌شود، مسئولیت این ظلم به عهده کیست؟ این غزل به تأمل در مفهوم ظلم و پاسخگویی نسبت به آن می‌پردازد.
با آن که ز بیداد تو بایست گریستدرویش نزد آه که این ظلم ز چیست
هوش مصنوعی: با وجود اینکه به خاطر ستم تو باید گریه کرد، درویش میگوید آه، این ظلم به چه دلیل است؟
هرچند که تیغ برنمی‌آرد مردچون سینه زنی به تیغ، تقصیر ز کیست؟
هوش مصنوعی: این جمله بیانگر این است که اگرچه مردی در مواجهه با خطر یا چالش، سلاحی از خود نشان نمیدهد، اما وقتی کسی به او آسیب بزند، تقصیر بر دوش کیست؟ در واقع، این پرسش به موقعیتهایی اشاره دارد که در آن فرد مجبور به واکنش می‌شود و به نوعی به مسئولیت او و دیگران پرداخته می‌شود.