شمارهٔ ۱۵۳
هوش مصنوعی: این ابیات بیانگر تمایل شاعر به آرامش و دوری از دنیای پرهیاهو است. او اشاره می‌کند که داشتن یک گوشه دنج و دور، حتی به اندازه یک نقطه روی زمین برایش کافیست. همچنین، نماد مرغی ضعیف است که به دنبال پناهی می‌گردد و همین مقدار از امنیت برای او کفایت می‌کند. در کل، این اشعار حس نیاز به سکون و آرامش را به تصویر می‌کشند.
قدسی ز جهان مرا کناری کافی‌ستدر صفحه خاک، نقطه‌واری کافیست
هوش مصنوعی: وجود من از دنیای مادی جداست و تنها بودن در این دنیا برای من کافی است؛ حتی اگر فقط به اندازه یک نقطه در دل خاک باشم.
آن مرغ ضعیفم که درین دشت مرااز بهر پناه، نوک خاری کافیست
هوش مصنوعی: من همچون پرندهی ناتوانی هستم که برای پیدا کردن پناه در این بیابان، تنها به یک تیغ خار نیاز دارم.