شمارهٔ ۱۸۵
هوش مصنوعی: این شعر به انسان هشدار می‌دهد که وقتی خواسته‌های نفسانی و دنیوی بر او غلبه می‌کند، دیگر به یاد عشق‌های حقیقی و معانی عمیق زندگی نخواهد بود. شاعر از ناپایداری و بی‌ثباتی انسان‌ها در برابر وسوسه‌های نفس و دنیا صحبت می‌کند و به این نکته اشاره دارد که مانند حباب در برابر باد، زندگی ناپایدار است و انسان باید محتاط باشد.
تا کار دلت به خواهش نفس افتادچون بوالهوس از عشق کجا آری یاد
هوش مصنوعی: وقتی که دل تو به خواسته‌های نفسانیات مشغول شود، مانند کسی که فقط به لذتهای دنیا فکر می‌کند، دیگر چگونه میتوانی در عشق یاد و خاطرهای از دلتنگی داشته باشی؟
در ضبط هوای نفس، کس چون تو مبادتا کی چو حباب در گره بندی باد؟
هوش مصنوعی: هیچکس به اندازه تو به کنترل نفس خود نپرداخته است. تا کی باید مانند حبابی باشی که در باد گرفتار شده و بیثبات است؟