شمارهٔ ۱۸۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از زیبایی معشوق خود سخن میگوید و بیان میکند که با دیدن او، دیگر هوش و حواس خود را از دست داده است. عشق به معشوق به آرامش دل او کمک کرده و خاطرات به تدریج به یادش میآید.
تا شاهد حسن تو ز رخ پرده گشادبرد از هوشم، که دیگرم هوش مباد
هوش مصنوعی: چشمم به زیبایی تو افتاده و چنان مسحور شدم که دیگر هیچ هوشی ندارم.
تا عشق تو شد رام به دل، حرف خردنقلیست که جسته جسته میآید یاد
هوش مصنوعی: تا زمانی که عشق تو در دل من آرام گیرد، سخنان عقل تنها به صورت پراکنده و به یاد آمده از گذشته، بیمحتوا خواهند بود.