شمارهٔ ۱۹۰
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و تاثیر آن بر انسان‌هاست. شاعر می‌گوید هر کسی که تحت تأثیر عشق قرار گیرد، به حالتی بیهوش و واله درمی‌آید و این حالت تا روز قیامت ادامه خواهد داشت. عاشق هرگز به خاطر ترک عشق خود را سرزنش نمی‌کند، چون عشق مانند دریا است که هرگز نمی‌تواند از جوش و خروش بیفتد. در واقع، این شعر به شدت و پایداری احساسات عاشقانه اشاره دارد.
از باده عشق، هرکه بیهوش افتدتا روز جزا واله و مدهوش افتد
هوش مصنوعی: کسی که از عشق مسحور و شیدا شود، تا روز جزا در حالتی غرق در حالت سرمستی و بیخبری باقی میماند.
عاشق به ملامت نکند ترک ز عشقکی بحر به آب سرد از جوش افتد؟
هوش مصنوعی: عاشق هرگز به سرزنش نمیپردازد؛ چگونه ممکن است که عشق به شدت خود پایان یابد؟ همانطور که دریا به خاطر سردی آب آرام نمیشود.