شمارهٔ ۲۱۶
هوش مصنوعی: این ابیات به جستجوی عشق و زیبایی می‌پردازد و از خودپرستی و کمبود خودآگاهی در افراد انتقاد می‌کند. شاعر به دنبال شخصیتی است که بتواند زیبایی و قداست وجود خود را از معایب پست و ناپسند دور کند. در واقع، او به دنبال نقطه‌ای از هستی است که بتواند احساس و ذوق را به وجود آورد.
کو عشق که عُجب خودپرستی ببرد؟کو نیستی‌ای که ذوق هستی ببرد؟
هوش مصنوعی: کجاست عشق که خودخواهی را نابود کند؟ کجاست عدم که لذت وجود را از بین ببرد؟
کو جلوه قامتی از آن سرو بلندکز همت پست، عیب پستی ببرد؟
هوش مصنوعی: به دنبال زیبایی و جذابیتی هستم که در قامت یک سرو بلند نهفته است، چرا که این زیبایی میتواند نقصها و کمبودهای دیگر را بپوشاند.