تناجی
قدسی مشهدی

شمارهٔ ۲۱۷

قدسی که غم عشق تو بنیادش بردجز یاد تو هرچه بود از یادش برد
روزی که نشد صرف تو عمرش، هدرستهر گل که نچید باغبان، یادش برد