شمارهٔ ۲۱۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و نارضایتی ناشی از سخنان خود سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که زبانش باعث مشکلاتی برایش شده و به عبارتی نتیجه رفتارهای خود را می‌بیند. به او گفته شده که به سمت شخصی خاص نرود چون سخنانش بد بوده، اما او نمی‌داند که چشمانش چه گناهی کرده‌اند و فقط زبانش بد سخن گفته است.
بد کرد زبانم و بد بی حد کردخوی تو، مکافات یکی را صد کرد
هوش مصنوعی: زبان من به بدی مبتلا شد و ویژگیهای ناپسند تو را به شدت نشان داد. عذاب یکی، به صورت چندین برابر عمل کرد.
گفتی سوی من مبین که بد حرف زدیچشمم چه گنه داشت، زبانم بد کرد
هوش مصنوعی: فرمودی به من نگاه نکن که سخن نادرستی گفتهای. اما چشم من چه گناهی دارد که زبانم بد صحبت کرده است؟