تناجی
قدسی مشهدی

شمارهٔ ۲۲۱

گر از دل تو غمی تراوش می‌کردخون جگرت دمی تراوش می‌کرد
گر آینه را رقت قلبی می‌بوداز دیده او، نمی تراوش می‌کرد