شمارهٔ ۲۷۱
هوش مصنوعی: این شعر به بیان ارزش‌های واقعی و ناپایدار زندگی می‌پردازد. شاعر از کسانی که به ظواهر و مال دنیا می‌چسبند، انتقاد می‌کند و می‌گوید که زیبایی و ارزش واقعی در درون انسان است و نه در چیزهای زودگذر. او همچنین به تشبیهاتی چون آتش و شمع اشاره می‌کند تا نشان دهد که حتی اگر به چیزی آسیب بخورد، بهتر است به خاطر آن زودگذران خود را نازک نکنیم. در واقع، شاعر تاکید دارد که به جای وابستگی به ظواهر، باید به عمق و حقیقت درون خود بپردازیم.
بر سینه خود به عاریت نیش مبندالماس به دل بیشتر از ریش مبند
هوش مصنوعی: به خودت زخم نزن و به دلدت غمهای بیفایده نچسبان، چرا که زیباییهای درونی و ظاهری ارزش بیشتری دارند و نباید به چیزهایی که ممکن است به تو آسیب بزنند، اجازه دهی که بر تو تسلط پیدا کنند.
چون آتش اگر سوختنت داعیه نیستچون شمع، به رشته شعله بر خویش مبند
هوش مصنوعی: اگر مانند آتش دیگران را بسوزانی، مدعی نیستی؛ مانند شمع نیستی که بخواهد شعلهاش را به خودتان ببندید.