شمارهٔ ۳۹۵
هوش مصنوعی: این ابیات نشان می‌دهند که شاعر خود را همانند جواهری توصیف می‌کند که از دل و وجودش می‌جوشد و در هر مکانی که حضور می‌یابد، درخشش و روشنایی خود را به نمایش می‌گذارد. او می‌گوید که کلماتش مانند جواهراتی هستند که از عمق وجودش بیرون می‌آیند و به دیگران روشنی می‌بخشند.
آنم که برون جهد ز کانم گوهرگیرد قلم از تیغ زبانم گوهر
هوش مصنوعی: من کسی هستم که با تلاش و کوشش از درون خود گنجینهام را بیرون میآورم. قلم من مانند تیغ زبانم، ارزش و زیباییهایی را میآفریند.
هرجا که چو شمع مجلس‌آرا گردمپیداست ز مغز استخوانم گوهر
هوش مصنوعی: هرجا که مانند شمعی در جمعی حضور پیدا میکنم، گوهر وجودم از عمق وجودم نمایان میشود.