شمارهٔ ۳۹۷
هوش مصنوعی: شعر به بررسی تمایلات و هوس‌های انسان پرداخته و بیان می‌کند که این هوس‌ها مانند یک کودک بازی‌گوش هستند که هرگز سیر نمی‌شوند. عشق به چیزهایی که انسان را راضی و خوشحال می‌کند، مشابه به شیر که به طعمه خود علاقه‌مند است، است. در نهایت، اشاره می‌کند که وقتی هوس‌ها از کار بیفتند، آرامش و تسلی حاصل نمی‌شود.
سیری نپذیرد از هوس نفس دلیرعشق است به طعمه‌ای رضامند چو شیر
هوش مصنوعی: عشق واقعی همچون شیر است که هیچ وقت از خواستهها و آرزوهایش خسته نمی‌شود و همیشه به دنبال هدفش میباشد. او به چیزی کمتر از رضایت خود راضی نیست.
افتد هوس از کار و تسلی نشودطفل از بازی مانده توان یافت، نه سیر
هوش مصنوعی: وقتی تمایلی به کار پیدا نمی‌شود و کودک هم نمیتواند از بازی دلتنگیاش را رفع کند، نمیتوان به راحتی از آنچه میخواهیم دست کشید یا به پایان رساند.