شمارهٔ ۳۹۹
هوش مصنوعی: در این شعر، گوینده از وضعیت دشوار و حقیر خود در گوشه‌ای از زندگی سخن می‌گوید. او به احساس ضعف و زخم‌خوردگی خود اشاره دارد و این‌که به حدی آرامش را نداشته که رگ‌هایش تحت تأثیر قرار گرفته‌اند. پوست او هم نشان‌دهنده وضعیت پریشانش است. به طور کلی، شاعر از درد و محنت درونی خود صحبت می‌کند.
در گوشه مسکنت من زار حقیردر سلسله افتاده‌ام از نقش حصیر
هوش مصنوعی: در گوشه خانهای که زندگی میکنم، به شدت و به طور خستهکنندهای پریشان و بیارزش هستم و از سرزمین آشنای خود دور افتاده‌ام، مانند این‌که در دام یک فرش ساده و بیخبر از دنیای بیرون گیر افتاده‌ام.
رگ در بدنم بس که شد آرام پذیرپیداست ز روی پوست چون موج حریر
هوش مصنوعی: در بدنم به قدری احساس آرامش دارم که از روی پوست مانند موجی از حریر، این آرامش قابل مشاهده است.