تناجی
قدسی مشهدی

شمارهٔ ۴۰۵

عشق است که چرخ را برآمد به فرازوز کوتاهی کرده خرد پای دراز
هرچند که داده هر دو را بال، قضاماهی با مرغ، کی شود هم‌پرواز؟