شمارهٔ ۴۰۴
هوش مصنوعی: در این بیت شاعر به خودکفایی و خودبسندگی اشاره می‌کند. او در حالتی از خودباوری است که نیازی به ناز کردن یا وابستگی به دیگران ندارد. این احساس استقلال و بی‌نیازی نشان‌دهنده‌ی قدرت درونی فرد است. او می‌گوید کسی که به خود اطمینان دارد، به دنبال توجه و ناز از دیگران نمی‌رود.
بر قرص جو خودم بود دست درازگو سفله به نان گندم خود می‌ناز
هوش مصنوعی: من بر روی نانی که خودم از جوی خود میخورم، مغرورم و به آن افتخار میکنم. در مقابل، تو که از نان گندم استفاده میکنی، فقط به خودت مینازی.
کی از دگری ناز کشد در عالم؟آن را که همین به بی‌نیازست، نیاز
هوش مصنوعی: کیست که در دنیا از دیگری ناز بَرَد؟ فقط کسی که خود به بی‌نیازی رسیده، نیازی به خواست دیگران ندارد.