شمارهٔ ۴۱۷
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به وضعیت خود اشاره می‌کند که همچون شمعی پنهان و شناخته‌شده نیست. او از درد نهفته در دل خود سخن می‌گوید که به چشم دیگران نمی‌آید، اما در درونش آتش شوق و احساسات برمی‌خیزد. همچنین به ناله‌ای که در گلو دارد و به سختی از آن رهایی می‌یابد اشاره می‌کند که سرانجام ناچار به بیرون آمدن و نفس کشیدن است.
پوشیده چو شمع نیست، داند همه کسکز دیده من، دود نخیزد به هوس
هوش مصنوعی: وقتی که شعله خاموش است، همه میدانند که از چشمان من هیچ دودی برنمیخیزد و هیچ آرزویی در دل ندارم.
نی را به گلو چو ناله گردیده گرهناچار به دیده افتدش راه نفس
هوش مصنوعی: وقتی نی در گلو به حالت ناله درآمده و گره خورده باشد، نمیتواند از آن عبور کند و در نتیجه، نفسش به دیدن راهی برای فرار، ناچار میافتد.