شمارهٔ ۴۳۷
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از درد و رنجی که به واسطه‌ی عشق و ناز کردن معشوق متحمل شده سخن می‌گوید. او از زخم‌هایی که در دلش باقی مانده و احساس آزردگی‌اش گله‌مند است. با وجود اینکه معشوق هرگونه رفتاری با او دارد، او نمی‌خواهد که بابت این رفتارها معشوق عذرخواهی کند و ترجیح می‌دهد که ناز و غزل‌سرایی او ادامه داشته باشد.
با آن که زدی بر جگرم صد جا نیشوز درد، دلم را چو جگر کردی ریش
هوش مصنوعی: با این که دردها و زخمهای زیادی به من زدی، اما دلم که مانند جگرم آسیب دیده، هنوز به تو وابسته است.
هرجور که آید از تو بر من، بحلیآزرده مکن به عذرخواهی لب خویش
هوش مصنوعی: هر طور که از تو بر من بگذرد، خواهش میکنم که به خاطر پیامت مرا ناراحت نکن.