شمارهٔ ۴۳۸
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از حال و هوای خود صحبت می‌کند. او خود را مانند درویشی می‌بیند که با امید و طبعی شکفته به زندگی نگاه می‌کند. شاعر خود را به دریا تشبیه کرده که امواج وجودش را به نمایش می‌گذارد. همچنین اشاره می‌کند که در میان دوستانش، در حال بیان افکار و سخنان خود است و به منزل مقصود نزدیک می‌شود.
صبحم، نیم از شکفته طبعی درویشدریایم و جلوه می‌دهم موج ز خویش
هوش مصنوعی: صبح من پر از روشنی و تازگی است، روحی آزاد دارم که مانند دریا به جانم غنا میبخشد و زیباییام را به نمایش می‌گذارد.
در بادیه سخن طرازی، ناممافتاده ز همرهان چو منزل در پیش
هوش مصنوعی: در بیابان، سخن گفتن من سبب شده که نامم از یاران و همراهان دور افتاده است، مانند این که منزل هنوز در پیش است و به آن نرسیدهام.